Noorwegen 2012 - dag 4 - Een blij weerzien

Klik hier voor een overzicht van de reis.

Route: Hadlaskard - Hedlo - Vivelid 
Afstand: 13 km
Activiteiten: trekking door de Hardangervidda
Weer: regen, regen en regen
Overnachting: DNT-hut in Vivelid

Na een heerlijke nacht in de hut van Hadlaskard staan we op, halen we vers water uit de rivier en eten we een heerlijk ontbijt van toastbrood met speculoospasta en trekbrood.

We trekken de regenkleren weer aan en vertrekken rond 9 uur met de zware rugzakken terug in de richting waarvan we gekomen zijn. De moed zakt ons al in de schoenen bij de gedachte aan de moerassen, sneeuwvelden en doorwadingen die ons -opnieuw- te wachten staan. Gelukkig weten we deze keer waar we aan toe zijn.

We wandelen door de moerassen en vinden nieuwe wegen omheen de ondergelopen paden. We herkennen de sneeuwvelden en de rivieren die we de dag voordien ook al overstaken. Wanneer we uit het dal zijn en bovenop de Hallaskarhalsen staan hebben we eindelijk terug gsm-bereik en lukt het om Wim en Jo te bereiken. Blijkbaar zijn zij onderweg naar de auto. We spreken af dat ze ons in Vivelid zullen opwachten. Wat een geruststelling om te weten dat ze deze weg niet voor niets hebben genomen en al terug zijn gekeerd!

Veel pauze's kunnen we omwille van de aanhoudende regen niet nemen, dus stappen we op stevig tempo verder. Wanneer we bij de rivier van Rjoto komen bereiden we ons mentaal al voor om de rivier weer te doorwaden. Ons geluk kan niet op wanneer we zien dat de stapstenen niet meer ondergelopen zijn en we de rivier kunnen oversteken zonder de schoenen uit te moeten trekken. Oef!

Vanaf Rjoto is het niet moeilijk meer om tot Hedlo te geraken, maar toch ik heb even een dipje: dringend tijd om wat calorieën te benutten! Na nog eventjes stappen met een lege maag, komen we doorweekt toe in de hut van Hedlo en eten er de overschotten van de pasta met pesto. We rusten eventjes uit en stappen dan verder richting Vivelid. 

De paden zijn overal ondergelopen, maar dankzij de grote stenen op de paden kunnen we van steen tot steen "fjellhoppen" en droog blijven. Het is bijna 16u30 wanneer we aan de brug toekomen die ons over de kolkende Veig naar de hutten van Vivelid brengt. We komen er Wim tegen die ons tegemoet is gekomen en doen elk vol enthousiasme ons verhaal. 

Het is nog een kort stukje tot we aan de hut toekomen, waar we onze kletsnatte regenkleren en schoenen uittrekken en ophangen in de droogkamer. Wim en Jo zorgden al voor een kamertje in het onbemande deel van de hut (een stuk goedkoper dans de bemande hut, het enig verschil is dat je zelf moet opruimen en kuisen na je overnachting).

De onbemande hut hebben we voor ons alleen en dus mogen we twee kamers voor 4 personen inpalmen om wat meer plek te hebben.
In de livingruimte vertellen we uitgebreid over onze tocht tot Hadlaskard terwijl we ons opwarmen met de warmte van de kachel. Ondertussen krabben we als een gek aan de vele muggenbeten die we als aandenken aan de tocht hebben overgehouden. Als ik alle beten optel kom ik uit op 53 beten! We smeren gretig de Euceta-gel op de beten en proberen er niet te veel aan te denken.

Oskar krijgt een badje in een kuipje op de tafel en we besluiten het menu te eten in de bemande hut, kwestie om onszelf eens goed te verwennen.

We eten een stevige bonensoep als voorgerecht, gekookte schaap en worst met puree en worteltjes als hoofdgerecht, en pudding als dessert. Mjam.

Na de uitgebreide maaltijd drinken we nog een thee'tje en lezen wat noorse boeken in de zitruimte van de bemande hut en sluiten de dag af met een partij'tje wiezen.