Route: Spiterstulen - Galdhoppigen
Afstand: 11 km
Hoogteverschil omlaag: 1525 meters, omhoog: 1525 meters
Weer: mistig en ijskoud
Overnachting: camping bij de hut van Spiterstulen
 |
| Bron: http://home.wanadoo.nl/sillywalktour |
Met een uitgedund groepje - voor de gelegenheid het expeditieteam genoemd - maken we ons klaar voor de beklimming van de hoogste berg van Noorwegen: de Galdhoppigen. Met zijn 2372m hoogte staan we voor een klus van 1400 hoogtemeters over een afstand van een goede 5km. Recht omhoog dus. De mist en regen houdt ons niet tegen en algauw zeggen we vaarwel tegen de thuisblijvers -aka gletsjerwandelaars-, zetten we het verstand op nul en beginnen we meters te malen.
Het pad gaat steil omhoog, eerst door lage vegetatie maar wat verder zijn er enkel nog stenen en mos. Al gauw zien we de hut in het dal liggen, maar voor ons wordt alles steeds mistiger.
Hoe hoger we geraken, hoe guurder het weer wordt. Sneeuwregen slaat ons in het gezicht en verkleumt ons lichaam. Een uitgebreide lunchpauze nemen zit er vandaag niet in.
Vooraleer we op de echte top geraken, moeten we eerst twee 2000m-pieken over. De eerste, Svellnosi, doemt op. Links en rechts van ons zien we het verschil tussen de gletsjer en mist niet meer.
Op goed geluk en met een minimale zichtbaarheid banen we ons een weg omhoog. Af en toe passeren we een vertwijfelde hiker die zich wellicht net als ons afvraagt of verder gaan een goede optie is. We laten ons echter niet van de wijs brengen en geraken ook over de tweede top, de Keilhaus Top.
Vanaf daar wordt het wel heel erg moeilijk om de rode T-markeringen te vinden en zijn we plots de weg kwijt. Rondom ons verschijnen enkele andere wandelaars en samen gaan we op zoek naar het pad. De optie rechtdoor lijkt dwars over een onstabiel sneeuwvlak te leiden en schrikt ons af. Sommige wandelaars proberen rondom te gaan, langs smalle rotswanden, maar dat lijkt ons een erg gevaarlijke opdracht. Uiteindelijk beslissen we toch over het sneeuwveld te lopen en komen we wat later uit aan de top waar ook een kleine, bedampte hut staat. Van een belonend uitzicht is er absoluut geen sprake, dus we moeten het doen met de fysieke voldoening.
We strompelen de vochtige hut binnen en proberen ons toch een beetje op te warmen en op te drogen vooraleer we de afdaling aanvatten. Onze handen en voeten zijn ondertussen ijsklompen geworden en we rillen er op los. Na enkele minuten afdalen, is ons lichaam echter opnieuw warm van de inspanning en zo komen we een paar uur uren later veilig en wel terug in het dal.
Wat later in de reis horen we dat een vriend dezelfde beklimming de dag nadien had aangedurfd. Hij had prachtig weer en een subliem vista over Jotunheimen. Can’t have ‘em all...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten