Route: Spiterstulen - Glitterheim (rond de Glittertind)
Afstand: 20 km
Hoogteverschil omlaag: 610 meter, omhoog: 925 meter
Weer: zonnig
Overnachting: wildkamperen aan een meertje voorbij de hut van Glitterheim
We staan (alweer) vroeg op en vertrekken na een trekkersontbijt voor wat een lange dag zal worden. We stappen via de autoweg weg van de hut tot het pad dat ons naar boven leidt. We starten de dag meteen met een stevige klim uit het dal. Het pad is steil en wanneer we boven zijn nemen we even de tijd om terug op adem te komen.
We hebben een prachtig uitzicht over Visdalen en zien in de verte de hut van Spiterstulen, waar we net vandaan komen. Plots zien we op enkele meters van ons een kudde elanden! Een foto kunnen we net niet trekken, maar Karen heeft het gefilmd en dus is het op deze videomontage wel te zien.
We volgen het pad verder, tot we aan de splitsing komen waar de weg over de Glittertind begint. Ulrike en Wim besluiten de top de beklimmen, en wij verkiezen de gemakkelijkere route omheen de bergtop. We nemen "afscheid" en wandelen verder door het dal.
Vandaag hebben Karen en ik besloten om op een erg rustig tempo te wandelen zodat we ten volle kunnen genieten van de omgeving: lange pauze's, veel foto's en gewoon geen haast. We blijven algauw een eind achter op de rest, maar dat vinden we niet erg. We halen hen in tijdens hun lunchpauze en nemen zelf bij onze lunchpauze de tijd om onze kleren te wassen in een riviertje. Het is schoon weer en dus hangen we ons ondergoed op de rugzak om te drogen.
Het pad heeft steeds meer weg van een maanlandschap bezaaid met stenen. Overal waar we kijken rondom ons zien we stenen. Bij elke stap die we zetten zien we stenen. Grote stenen, kleine stenen, wankele stenen,...
Na nog een pauze komen we langs drie kleine meertjes. De stenen zijn hier rotsblokken geworden en we hebben moeite om het pad te vinden. We volgen de oever van de meertjes maar sukkelen bij het klauteren over de mega grote rotsen. Het is even zoeken om rotsblokken te vinden waar we veilig over kunnen zonder door het water te moeten.
Wanneer we de meertjes achter ons laten, klimmen we uit dit dal en krijgen we het volgende dal te zien. De weg leidt ons naar beneden, langs een kronkelig pad, over de stenen heen. Het is steil maar we zien in de verte dat het terrein weer vlakker en groener wordt (lees: minder rotsen). Als we achterom kijken zijn we blij dat we zonder accidenten de helling afgeraakt zijn.
We stappen verder tot aan de rivier in het dal. De weg is hier veel gemakkelijker en we zijn blij dat we wat sneller vooruit kunnen, want we hebben tot nu wel getreuzeld en zien de anderen niet meer in de verte voor ons.
Eenmaal aan de rivier gekomen is er een goed begaanbaar pad. Oef. We genieten van de omgeving en het prachtige weer en worden alweer verrast door wild: een hert deze keer.
We vervolgen onze weg, tot we eindelijk aan de hut van Glitterheim toekomen. De anderen zijn al lang voor ons toegekomen. Zelfs Ulrike en Wim die over de Glittertind zijn gegaan, zijn al twee uur geleden toegekomen. Maar hé, we hebben onze tijd genomen en hebben echt genoten van deze tocht!
Tesamen stappen we nog wat verder voorbij de hut, tot we aan een leuk meertje komen waar we onze tenten opslaan. We koken een noedelsoep met algen en kruipen nadien in bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten