Route: Spiterstulen - Svellnosbreen - Spiterstulen
Afstand: 10 km
Hoogteverschil omlaag: 600 meters, omhoog: 600 meters
Weer: mistig en ijskoud
Overnachting: camping bij de hut van Spiterstulen
Vandaag staat de beklimming van de Galdhoppigen (2469 m) op het programma. Door de zware eerste twee trekdagen, besluiten Karen en ik om van de beklimming af te zien. Ter vervanging schrijven we ons in de Spiterstulen hut in voor een glestjertocht: "family-friendly: steady but not fast". Een rustige wandeldag dus. Maar dat blijkt dan buiten die Noren gerekend. Wat zij "easy en family-friendly" noemen, zou bij ons "avontuurlijke gletsjertocht, niet voor watjes" heten.
Aan de tenten nemen we afscheid van de overige vrienden die vertrekken voor de beklimming van de Galdhoppigen, terwijl wij ons klaarmaken voor ons eigen avontuur.
We verzamelen bij de gidsen aan de hut en vertrekken met een tiental andere mensen zuidwaarts door de Visdalen-vallei. Na een kleine kilometer klimmen we uit de vallei en krijg ik het al wat moeilijk om de gids bij te benen.
De weg wordt steeds steiler en eindigt in een stevige klim tot aan de voet van de gletsjer. En met stevig bedoel ik echt wel stevig: de helling is zo steil en smal dat ik me van rots tot rots een weg baan, puffend en zuchtend. Helemaal uitgeput kom ik als laatste toe aan de gletsjer (we zullen het maar op de bloedarmoede steken...). De gids en enkele moedige wandeleraars hebben ondertussen al een duik genomen in het ijskoude gletsjermeertje.
We doen de krampons rond onze schoenen en worden in kolonne vastgebonden aan het veiligheidstouw. De gidsen geven wat basisadvies voor het veilig betreden van een gletsjer. Het veiligheidstouw waarmee we allen verbonden zijn, mag niet te strak en niet te los hangen om te vermijden dat we, wanneer we in een crevasse zouden vallen, iedereen zouden meesleuren in de val. Als het touw goed hangt zou je voorganger of de persoon achter je in principe je val moeten breken. Mmmhh....
De eerste stappen op de gletsjer voelen vreemd aan: het lijkt wel alsof we op een supersteile schaatsbaan stappen. Dankzij de crampons glijden we niet uit, maar het is een vreemde ervaring om op crampons te vertrouwen terwijl je het gevoel hebt dat je elk moment kunt uitglijden tot in het dal....
Het is ijskoud op de gletsjer (duh!) en we gaan maar traagjes vooruit omdat de gids bij elke stap het ijs moet checken met z'n pikkel. Op bepaalde momenten is het doodeng : links en rechts een afgrond van tientallen meters diep en enkel een steil ijzige rand waar net een voet op past....Ondertussen horen we in de verre verte een stuk gletsjer naar beneden donderen en ik bedenk dat wij ook elk moment met gletsjer en al weg kunnen zakken... op zo'n moment heb je toch niet veel aan het veiligheidstouw!? Ik mag er niet aan denken....
Iets verder moeten we over een crevasse springen met slechts een erg klein stukje om op te landen met daar achter nog een afgrond. Eén stap te ver en je hangt boven de crevasse... brrrr....
De gletsjer krijgt steeds meer reliëf en we begeven ons midden in de blauwe ijsformaties. Met hulp van een touw en het verticaal plaatsen van de crampons klimmen we over een ijsmuur heen. Gelukkig krijgen we wat hulp van de gids!
Na een spannende tocht op de gletsjer starten we aan de afdaling, alweer een vreemde gewaarwording om recht naar beneden te staan en stevige stappen te zetten zonder uit te glijden op de spekgladde ondergrond. We beginnen het gletsjerwandelen onder de knie te hebben!
Nadat we veilig van de gletsjer geraakt zijn, besluiten we dat het één van de engste tochten was die we ooit gedaan hebben en we beloven onszelf dat we nooit nog een voet op een gletsjer zetten (een belofte die ondertussen al gebroken is...). Stiekem zijn we wel trots dat we een gletsjer beklommen hebben!
De terugtocht naar Spiterstulen gaat vlotjes en eenmaal bij de hut vinden we de anderen terug en vertellen we over onze avonturen bij een heerlijke maaltijd in de hut. Mjam!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten