Noorwegen 2012 - dag 5 - Op zoek naar een waterval

Klik hier voor een overzicht van de reis.

Route: Vivelid - Hjolmo - Geilo
Afstand:  4 km te voet, 94 km met de auto
Activiteiten: trekking door de Hardangervidda
Weer: regen, regen en regen
Overnachting: Knuts Hyttegrend, Geilo

"Een bekend ontdekkingsreiziger komt in de Hardangervidda om te trainen voor één van z'n tochten en merkt dat het heel vaak en veel regent. Hij vraagt aan een jochie of het wel eens niet regent op de H'vidda waarop het jochie antwoordt dat hij dat niet weet omdat hij pas 8 jaar oud is."

Bij het lezen van deze grap over de Hardangervidda tijdens de voorbereiding van onze tocht moesten we nog lachen, ondertussen hebben we het aan den lijve ondervonden: het blijft en blijft maar regenen op de Hardangervidda! En ook vandaag is het niet anders.

We staan op in de regen, na een warme nacht in de hut, en verzamelen alle spullen. Wanneer iedereen klaar is (lees: wanneer Oskar gegeten heeft, een verse pamper aanheeft en aangekleed is), laten we Vivelid voor wat het is en keren we terug richting auto.

 

We nemen niet dezelfde weg terug maar blijven daarentegen langs deze kant van de Veig stappen totdat we aan een grote hangbrug de rivier oversteken. 
 
Bedoeling is om een omwegje te doen naar de Valurfossen, een hoge indrukwekkend waterval in de buurt. Volgens de bemanning van de hut nemen we best niet de weg in het dal (wegens te nat), maar moeten we een ongemarkeerde route nemen die vanuit de DNT-route naar de top van de waterval loopt. 

 

Op een bepaald ogenblik komen we op een tweesprong. We twijfelen welke kant we op moeten. De route die we willen volgen staat helaas niet op de kaart, en dus moeten we vertrouwen op windrichting en andere elementen. We zijn het niet allemaal eens, maar beslissen uiteindelijk de rechter weg te nemen, omdat het lijkt dat de weg naar de DNT-route leidt, waar we een aftakking zouden moeten vinden.

We vinden zonder al te veel moeite de DNT-weg terug, maar na en tijdje wordt het duidelijk dat er geen aftakkingen meer zijn en dat we de verkeerde weg hebben gekozen. We stappen dan maar verder op de weg die we op de heentocht ook al hebben genomen. Geen waterval dus...

Het duurt niet lang meer of we zien de parking in de verte en komen we toe aan de auto, nog steeds in de gietende regen. Elk om buurt kleden we ons om onder de kofferdeur van de Berlingo. Wanneer we allemaal droog in de auto zitten dalen we terug langs het gevaarlijk weggetje, weg van het Hardangervidda-plateau. 

We rijden langs mooie uitzichten, maar door de aanhoudende regen is het moeilijk om iets te zien van het landschap. Via Fagerheim, Haugastol en Ustaoset komen we uiteindelijk in Geilo, waar we de komende dagen zouden blijven. Geilo is een stadje dat vooral gekend is als skigebied, maar dat in de zomer een uitstekend uitvalspunt is voor tochten in de Hardangervidda, de Hardangerjokulen of de Prestholtskarvet.

We stoppen langs het toeristencenter en rijden naar een plek iets buiten de stad op zoek naar een hutje. Bij Knuts Hytte vinden we een hutje (Knutebu genaamd) voor vijf personen dat niet al te veel kost maar wel ruim is en goed voorzien. De paarden lopen er los rond en grazen op het voortuintje van de hut.

 

We boeken de hut voor drie nachten en pakken al het gerief uit: de etensvoorraad is nogal indrukwekkend! 

Vanuit de hut hebben we na een korte wandeling een mooi uitzicht over het dal van Geilo.

 's Avonds laten we onze schoenen drogen en lezen we een beetje bij de open haard. We bespreken de plannen voor de komende dagen en besluiten dat we morgen naar Finse gaan.