Route: Alftavatn - Emstrur/Botnar
Afstand: 16 km (te voet)
Wandelduur: 5 uur
Activiteiten: Laugavegur trektocht
Weer: windstorm en vulkaanas-mist
Overnachting: Botnar camping
Deze tweede nacht onder de tent in IJsland was een even grote mislukking als de eerste. Deze keer is het niet de koude die ons heeft wakker gehouden, maar een heuse windstorm. We kunnen nog tot middernacht slapen, maar dan worden we wakker van de rukwinden die ons tentje aanvallen.
We blijven de hele nacht halfwakker, uit schrik dat de tent gaat wegwaaien. Regelmatig kijken we de haringen en stormtouwen na. Gelukkig zit alles nog op z'n plaats. We vervloeken ons wel om de tent zo ver weg van de andere tentjes neer te zetten. Mocht de tent dan toch wegwaaien, dan staan we er wel alleen voor. Als we naar de andere tentjes in de verte kijken, zien we sommige tenten die helemaal ingedeukt zijn, en anderen die meeflapperen met de wind. Uiteindelijk is het tijd om op te staan, maar door de wind besluiten we nog even te wachten tot het wat kalmer wordt. De overige kampeerders blijven ook braafjes in de tent, niemand die de tent durft opplooien met zulke windstoten.
En inderdaad, de wind gaat liggen en we maken gebruik van de gelegenheid om ons ontbijt in de voortent te maken. Al gauw blijkt dat een domme keuze te zijn: de windvlagen steken weer op en een regenwolk komt onze richting uit. We hadden beter ingepakt in plaats van te ontbijten! Aangezien de wind niet meer gaat liggen en de eerste regendruppels al vallen, beslissen we snel nog in te pakken, ondanks de hevige rukwinden. We werken een stappenplan uit en in sneltempo plooien we de tent op: terwijl Ulrike de buitentent opruimt, ga ik op de buitentent liggen zodat niets weg zou waaien. Gelukt! Nu weten we tenminste dat onze tent helemaal windproof is!
Het is tenslotte 9u wanneer we vertrekken richting Botnar. We steken al meteen een riviertje over, gelukkig lukt dat zonder de schoenen af te doen.
Het pad stijgt een beetje, en leidt ons dan naar een tweede rivier. Deze keer moeten de schoenen uit en de sandalen aan. Een Engels gezin met jonge kinderen doet het ons voor. De rivier is niet zo diep noch breed, maar het water is wel pijnlijk koud! We drogen onze voetjes met de trekhanddoeken en gaan verder door de vallei.
Al gauw komen we toe aan de hut van Hvannagil. Van daaruit loopt het pad door een vlakte van zwart lavagruis, waar we bij elke stap heerlijk zacht doorzakken: comfortabel voor de voeten en knieën!
Via een wandelbrug steken we een hevige rivier over. We zijn blij dat we deze furie niet moeten doorwaden! De weinige auto's die hier passeren kunnen dit daarentegen niet zeggen: de weg loopt dwars door de rivier.
We dachten dat we aan een rivierdoorwading ontsnapten, maar iets verder blijkt dat we toch nog eens moeten doorwaden. Deze keer een brede, diepe rivier met veel stroming. Lap seg! De wandelaars die voor ons uit lopen zien we nog net instappen in de voorbijrijdende 4x4 om de rivier droog over te steken. Wij hebben minder geluk: in de verste verte geen auto te bekennen. We zoeken even een goede oversteekplaats en doen dan schoenen en broeken uit. Met de wandelstokken steken we, hand in hand, de rivier over. Ondertussen worden we aangemoedigd door andere wandelaars die aan de rivier zijn toegekomen. Zij zijn wel blij dat we het hen voordoen. Er blaast een koude wind en het duurt even voor we onze voeten droog en warm krijgen. Zo'n rivier zorgt wel voor opstropping!
Na de doorwading volgt een eindeloos stuk rechtdoor door een grijszwarte vallei. Het duurt wel even voor we de vallei overgestoken hebben.
De omgeving wordt steeds desolater: de laatste stukjes groen mos maken plaats voor een grijze zanderige massa en er steekt een vreemd soort mist op. Later vernemen we dat dit geen mist is maar vulkaanas dat door de wind wordt overgewaaid vanuit de Eyafjallajokull.
We wandelen over een helling en houden halt aan een klein riviertje voor een lunchpauze.
De wandeling gaat verder door een uitzichtloze lavawoestijn. Misschien kun je van hier uit prachtige gletsjers zien, maar wij zien alvast helemaal niets. Zelfs geen hut in de verte.
Uiteindelijk zien we de hut liggen. Dankzij het gebrek aan uitzicht zijn we al heel dichtbij en duurt het niet lang meer wanneer we toekomen. Het is 14u15 en we hebben zowat 5 uur gewandeld. We kiezen een plekje onder de hut, beschut van de wind (dat hebben we alvast geleerd na de nachtelijke windstorm van voorbije nacht) en nemen een douche nu het nog niet te druk is aan de hut.
Na de heerlijke warme douche eten we een soepje en doen we een dutje. Dat mag wel na twee slapeloze nachten! Wanneer we terug wakker worden staan er overal nieuwe tenten: er is geen plekje meer vrij! We maken een korte wandeling naar de Markarfljotsgljufur, een aanrader volgens de waardin. En inderdaad, het is er erg mooi.
Na de avondwandeling eten we ons avondeten: oosterse noedelsoep. Niet zo geslaagd want het trekt meer op kleverige pasta dan op soep. Soit, tijd om te verteren en te gaan slapen! Hopelijk deze keer geen vriestemperaturen en geen windstorm!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten